De Luftwaffe Grondgevechtsbadge
De Luftwaffe Grondgevechtsinsigne was een Duitse gevechtsinsigne tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd op 31 maart 1942 ingesteld door de opperbevelhebber van de Luftwaffe, Hermann Göring. Het werd uitgereikt tot het einde van de oorlog in mei 1945. De instelling van het insigne was bedoeld om de toenemende betrokkenheid van de Luftwaffe bij grondgevechten (Luftwaffe-velddivisies) te benadrukken en hiervan een zichtbaar symbool te vormen.
Ontwerp van het Luftwaffe Grondgevechtsembleem
Een hoge ovale badge toont een bliksemschicht die vanuit een donkere wolk de aarde raakt. Eromheen bevindt zich een gesloten krans van eikenbladeren. De krans is verzilverd. Op de wolk bevindt zich het nationale embleem van de Luftwaffe: een adelaar die naar rechts vliegt met een swastika in zijn klauwen. De vleugelpunten van de adelaar steken boven de krans uit. De badge – ontworpen door Prof. Sigmund von Weech – siert onder andere ook het wapen van de Bondsrepubliek Duitsland.
Op enkele uitzonderingen na zijn grondgevechtsinsignes over het algemeen gemaakt van zink. De Luftwaffe-adelaar is vaak apart bevestigd. Deze is meestal gemaakt van verzilverd non-ferrometaal of ijzer. Afhankelijk van de fabrikant en variant zijn de afmetingen ongeveer 54-58 mm hoog en 41-45 mm breed.
Fabrikantenmarkeringen zijn te vinden op de achterkant. Zo staat "GWL" voor Gebrüder Wegerhoff, Lüdenscheid; "RK" voor Rudof Karneth, Gablonz; "MuK" voor de Metals and Plastics Working Group, Gablonz; of "GH Osang Dresden".
Voorwaarde voor het verkrijgen van de Luftwaffe Grondgevechtsbadge
De onderscheiding kon worden toegekend aan alle leden van de luchtmacht voor uitstekende gevechtsprestaties in grondgevechten. Om in aanmerking te komen, moesten ze moedig hebben deelgenomen aan ten minste drie frontliniegevechtsoperaties die op verschillende dagen werden uitgevoerd. Gevechtsoperaties, ongeacht of ze met infanterie- of artilleriewapens werden uitgevoerd, omvatten aanvallen of man-tegen-mangevechten.
Een aanval werd gedefinieerd als een aanval die resulteerde in ten minste een doorbraak in de vijandelijke positie. Een gevecht van man tot man werd gedefinieerd als een gevecht waarbij de strijder "het wit van de vijandelijke ogen" kon zien, wat betekent dat hij in een gevecht van man tot man was verwikkeld met de vijand met behulp van wapens van dichtbij. Alleen deelname aan succesvolle gevechtsoperaties of verdienstelijk bevel over troepen was niet voldoende voor de toekenning van de Ground Combat Badge.
Een speciaal geval was de toekenning aan medisch personeel van de Luftwaffe. Ook hier was deelname aan drie dagen gevecht vereist. De ontvanger moest blijk hebben gegeven van uitzonderlijke vaardigheid in de verzorging en redding van gewonden en gewonden, zelfs onder vijandelijk vuur. Postume toekenningen waren mogelijk vanaf 22 februari 1943, maar ere-onderscheidingen werden uitdrukkelijk uitgesloten.
Op 10 november 1944 werden de toekenningsvoorwaarden voor de laatste keer verruimd. Bij herhaalde vervulling van de toekenningsvoorwaarden, d.w.z. deelname aan meer dan de vereiste drie gevechtsdagen, werden hogere niveaus van de onderscheiding met operationele nummers ingevoerd. Het tweede niveau werd toegekend voor deelname aan 25 gevechtsdagen, het derde niveau voor deelname aan 50 gevechtsdagen, het vierde niveau voor deelname aan 75 gevechtsdagen en het vijfde niveau voor deelname aan 100 gevechtsdagen.
Het is zeer twijfelachtig of er tot het einde van de oorlog nog onderscheidingen zijn uitgereikt, maar de insignes werden zeker niet meer geproduceerd. Al dergelijke insignes zijn moderne vervalsingen.
Toekenningscijfers voor de Luftwaffe Grondgevechtsbadge
Helaas zijn er nog geen betrouwbare cijfers beschikbaar over het aantal uitgereikte badges. We schatten echter dat er ongeveer 80.000 awards en meer dan 100.000 badges zijn geproduceerd.
Het dragen van de Luftwaffe Ground Combat Badge
Het grondgevechtinsigne werd als speldje op de linkerborst gedragen. Als de ontvanger ook het IJzeren Kruis 1e Klasse bezat , werd het daaronder gedragen. In de vorm zoals vastgelegd in de Ordewet van 1957 (zonder hakenkruis) mag het grondgevechtinsigne nog steeds in de Bondsrepubliek Duitsland gedragen worden.
Het certificaat voor de Luftwaffe Ground Combat Badge
Bij de toekenning werd een certificaat uitgereikt met de handtekening en het stempel van de eenheid; dit waren meestal eenvoudige DIN A5-certificaten. De toekenning werd vastgelegd in het loonboek of het militaire dienstregister van de ontvanger .
Waarde en aanschaf van een Luftwaffe grondgevechtsinsigne
Door het grote aantal varianten kan de waarde alleen individueel worden vastgesteld. De geschatte waarde van een enkele badge is € 250. De zeer zeldzame non-ferrometalen versie kan echter meer dan € 1.000 opbrengen.
