Het snelboot-oorlogsinsigne van de Kriegsmarine
De Schnellboot-oorlogsinsigne was een gevechtsinsigne van de Duitse marine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd op 30 mei 1941 ingesteld door de opperbevelhebber van de Kriegsmarine, Groot-Admiraal Dr. Erich Raeder. Het kon worden toegekend aan alle bemanningsleden van de Schnellboot. Tot de invoering van de Schnellboot-oorlogsinsigne kregen bemanningen van de Schnellboot soms de Torpedoboot-oorlogsinsigne. Postume toekenningen waren ook mogelijk.
Ontwerp van de Schnellbootkriegsabzeichen
Een hoge ovale badge van non-ferrometaal of zink. In het midden staat een gestileerde speedboot die naar links vaart. Omringd door een gouden eikenkrans die aan de onderkant is vastgebonden (typisch voor alle marine-insignes). In het midden, op het hoogste punt, staat de nationale adelaar van de Kriegsmarine, met een swastika in zijn klauwen. Het ontwerp van de badge werd licht gewijzigd op 28 januari 1943. Veel speedbootpiloten klaagden over de ietwat "lompe" weergave van de S-boot op de badge. Deze badge, met de speedboot met de bijna rechte boeg, wordt de 1e vorm genoemd. De herontworpen badge, met de boot met de puntige boeg, wordt de 2e vorm genoemd. De nationale adelaar van de 2e vorm was ook massiever, met wijd uitgespreide vleugels. Beide ontwerpen werden ontworpen door Wilhelm Ernst Peekhaus uit Berlijn. De meest voorkomende fabrikant van deze badge was Schwerin Berlin, maar er bestonden ook andere.
Vereisten voor het behalen van het Schnellbootkriegsabzeichen
Bemanningslid op een speedboot. Naast waardigheid en goed gedrag was bewezen dienst in ten minste 12 gevechtsmissies een vereiste voor de toekenning van de Speedboat War Badge. Uitzonderingen op deze algemene vereisten konden worden verleend indien individuele gevechtsmissies bijzonder succesvol waren, in het geval van uitzonderlijke prestaties van een individuele soldaat, in het geval van verlies van een boot door vijandelijk optreden, of zelfs in het geval van letsel.
Het dragen van de Schnellbootkriegsabzeichen
De Schnellboot-oorlogsinsigne werd als speldje op de linkerborst gedragen. Mocht de drager ook... IJzeren Kruis In de Eerste Klasse moest het Schnellbootkriegsabzeichen (Snelle Bootoorlogsinsigne) onder het IJzeren Kruis worden gedragen. Het dragen van maximaal twee Kriegsmarine-gevechtsinsigne was toegestaan. Zo mocht het Schnellbootkriegsabzeichen (Snelle Bootoorlogsinsigne) samen met het IJzeren Kruis worden gedragen. Onderzeeër Oorlogsinsigne, The Destroyer Oorlogsbadge, The Hulpkruiser Oorlogsinsigne, The Vloot Oorlogsinsigne, The Oorlogsinsigne van de Marine Artillerie en Oorlogsinsigne voor mijnenvegers, onderzeebootjagers en beveiligingseenheden worden samengesteld.
Degenen die de eerste klas van het Schnellbootkriegsabzeichen (Snelle Bootoorlogsinsigne) ontvingen, hoefden hun insignes later niet in te wisselen voor de tweede klas. De eerste klas mocht gewoon gedragen blijven worden.
Het certificaat voor de Schnellbootkriegsabzeichen
Voor de onderscheiding werd een certificaat uitgereikt met de handtekening van de eenheidscommandant en het officiële zegel van de eenheid. De onderscheiding werd opgenomen in het loonboek of het militaire dienstrecord van de ontvanger.
Waarde en aankoop van een Schnellbootkriegsabzeichen
Door de veelheid aan varianten kan de waarde slechts individueel worden bepaald. Afhankelijk van het ontwerp kunnen individuele insignes tussen de € 250 en € 1.000 waard zijn. Uitgebreide nalatenschappen, waaronder certificaten, foto's, enz., kunnen echter ruim boven de € 5.000 waard zijn. Ook individuele certificaten, dozen, miniaturen en foto's van dragers zijn zeer interessant voor militariaverzamelaars.
